یک روز کوهنوردی تصمیم به فتح یه قله میگیره

برای این که افتخار تنها نصیب خودش بشه تنها

راه می افته وچون می خواسته بین مردم محبوب

بشه که یک شبه قله رو فتح کرده شب روهم به

راهش ادامه میده... شب بود فقط سفیدی کم رنگ

برف رو می شد دیدمرد به خودش دلداری میداد که

دیگه چیزی نمانده که یکدفعه سر خورد وافتاد بایین

وسط زمین واسمان بود که یکی یکی خاطراتش اومد

جلو چشمش وبی اختیار فریاد زدخدایا کمکم کن یکدفعه

احساس کرد که کسی دستاشو دور کمرش حلقه کرده

و اون رو بین زمین و اسمون نگه داشته دوباره فریاد زد

خدایا کمکم کن تو همین لحظه از اسمون صدایی امد

که اگر ایمان داری من کمکت خواهم کرد...مرد گفت اری

ایمان دارم که دوباره ان  صدا گفت بس ان طنابی را که به

ان اویزانی را ببر...ولی مرد خیال کرد که خیالاتی شده و ان

طناب را نبرید...فردای ان روز در همه ی روزنامه ها نوشته شد

که جسد یخ زده ی مردی که به یک طناب اویزان بوددر حالی

که فقط یک متر از زمین فاصله داشت در انتهای کوه بیدا شد...